Fietstocht Brussel - Kopenhagen: dag 1 en dag 2

Dag 1:

Een schitterende eerste Barie-tocht.

Na een heel fijn diner in een Hasselts hotel, in het centrum, kan ik het thuisfront geruststellen : we zijn veilig en wel aangekomen. OK, niet echt het tropische weer van de Barcelona-editie, veel tegenwind, zeg maar : een bijkomend obstakel, maar toch : veel ambiance en opvallend : een zeer gedisciplineerde groep. De schitterende sfeer ligt ongetwijfeld aan de mooie mix van patiënten, artsen en sympathisanten, maar ook aan de omgeving. Heeft u de VTM-uitzending van 13 of 19u gezien? Wij niet natuurlijk, maar u zal zich een beeld kunnen vormen van het schitterend park van Tervuren, het bos rond het Afrikaans museum en de glooiende beemden tussen Vossem en Leuven.

De eerste kilometers zijn altijd het moeilijkst. Toegegeven, het is wat wennen aan de rijkunsten van de collega's, iedereen fietst zoals ie gebekt is, aan de richtlijnen van de motards, de organisatoren én de politie, maar geleidelijk aan kwamen we in een soort van fietsextase, wel 60 kilometer lang. Het moeilijkste stuk was ongetwijfeld Tervuren - Leuven. In het fiere ziekenhuis Gasthuisberg Leuven kreeg burgemeester Tobback de lachers op zijn hand. Hij had het over het vlakke parcours vanaf Leuven tot in Kopenhagen, verwijzend naar de enorme inspanningen van de deelnemers om de venijnige hellingen tussen Tervuren en Leuven te overwinnen. Mooi ontvangst overigens in de bierstad bij uitstek! In de bus tussen Leuven en Kwaadmechelen was het stil. Ik moet toegeven: ook ik heb een powernap genomen. In de buurt van Ham, langs het Albertkanaal was het genieten. Dank aan de organisatoren voor het veilige parcours! Na een 3 tal tussenstops en net voor Hasselt... de eerste regendruppels, met de glimach opgevangen door 2 supervriendelijke Limburgse flikken. Na de doortocht in de jachthaven met de reuzengrote gele badeend (een stunt van een kunstgezelschap) bereikten we HolidayInn hotel. Ik wou van de gelegenheid gebruik maken om de groeten te doen aan de talrijke vriendinnen van Sigrid die, naar verluid, deze blog volgen. Leuk! Weet u waar ik zo heb van genoten? Het supervriendelijk ontvangst van de Limburgers en de eregouvernante van Limburg : mevr. Houben. Indrukwekkende speech van haar, niet zomaar enkele standaardwoorden, maar betrokken, doorleefd en met heel haar hart voor de reumapatiënten. Subliem!!! En zo gaan we morgen richting Maastricht, nog zo'n Bourgondische parel. Nog even mijn hart tot rust laten komen en dan zacht slapen.

Dag 2:

2de dag Hasselt - Hoenderloo

Het was een pittige rit vandaag, op een drafje naar meer dan 60 km op de kilometerteller. De fietspaden zijn wonderlijk in Nederland en de voortuintjes kraaknet met statige lindebomen ingebed in buxusperkjes. Maastricht hebben we uiteindelijk links laten liggen, maar we hebben natuurlijk volop kunnen genieten van het Maaslandschap : uitgestrekte weilanden en dieren, allemaal beestjes. Ezels, paarden, zwarte, chocoladebruine en blonde koeien, lama's, poezen, families kangoeroes, ze passeerden de revue met veel bravoure. Leuke anekdote : niemand kon het helse geroep van een grote vogel duiden, maar 4 deelnemers reageerden gebiologeerd en gefascineerd! Onze deelnemende Zuidafrikanen herkenden meteen hun nationaal symbool : hun eigenste kraanvogel.

Even opmerkelijk : toen we langs het Julianakanaal fietsten ontlokte de bloemengeur een opvallende uitspraak van ja, één van de Zuidafrikaanse dokters of patiënten : it smells like snake flesh, python.

Na schitterende passages in piepkleine dorpjes , net na de lunch, blijkt nogmaals dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan : Erwin en Jan lieten de fiets achter en volgden de deelnemende fietsers al lopend! Tot onze stomme verbazing, 24 km verder, bleken deze dapperen eerst te zijn aangekomen aan de laatste stop. We kunnen er nog steeds niet over zwijgen. Moet gezegd : het was een schitterende mogelijkheid voor mij om voor de eerste maal met een PINO te fietsen, samen met Ria. Een PINO is een speciale tandem waarbij iemand vooraan plaatsneemt en ook de pedalen stevig kan indrukken. Na wat evenwichtsoefeningen en met wat klamme handen (wat mij betreft), slaagden we glansrijk in onze opzet : veilig het einde halen. Niet in ideale omstandigheden want de hemelsluizen gingen letterlijk open en het peloton van de hoop kwam kletsnat aan...

Ik moest denken aan het schitterende artikel in het Belang van Limburg (2 pagina's) van de journalist Gunter Willekens afgelopen zaterdag naar aanleiding van onze tocht. Hij liet hierin een familie aan het woord wiens dochter reuma had. "Ze klaagt nooit over pijn" vertelde één van de ouders... In een flits herinner ik mij de foto van het meisje : glimlachend en vastberaden. Tijdens de helse kilometers door de regen en wind... stilte en vastberaden gezichten. Geen klaagzang. Nie pleujen zeggen ze in Gent. Dr. Rik Joos had me vandaag nog een heerlijke boutade toevertrouwd. Hij zei : het is als een droom in een frietzak. Met deze zalige gedachte sluit ik af en probeer ik nog wat foto's op de blog te plaatsen.

Verslaggever: Piet Van Eenooghe (MLOZ)