Samen staan we sterk ...

Dag 4 en 5 Biking Brussel - Barcelona

11/06/2007

Vandaag maandag 11 juni. Ongetwijfeld de meest tot de verbeelding sprekende dag: na een busreis, een heerlijke tocht, 75 kilometer lang dwars door de Camargue gekruid met de onvermijdelijke clichés : paarden, lagunes, flamingo’s, stieren en staalblauwe lucht.
Een vrije harde wind beukte in op de groep die zich regelmatig splitste en vervolgens op harmonieuze wijze solidair aaneensloot. Hartverwarmend toch die solidariteit tussen man en vrouw, patiënt en begeleider, Nederlandstalige en Franstalige, oud en jong.
Voor de eerste keer een lekke band! Het reparatiewerk werd uit handen genomen door een groep van wielertoeristen, atletische mannen en dit in nog geen 5 minuten. Zij begeleidden onze groep met de nodige fierheid door het moerassige gebied tot in Perpignan. De wind, de temperatuur die terug boven de 30°c uit torende en de soms geaccidenteerde wegen stelde onze krachten op de proef. Respect voor de patiënten die, soms de pijn verbijtend, dit traject tot een goed einde brachten. Onderweg hoor ik levensverhalen die getuigen van vechtlust, wisselende mentale situaties, noodzakelijke aanpassingen en wendingen in carrières. Geopereerd aan een heup in februari en krachtig onversaagd meepeddelen ‘in het peloton van de hoop’, wie kan dit vatten? Of nog : zware medicatie nemend teneinde een opstoot de kop in te drukken en toch ruimschoots de finish halen! Respect!

Het is nu al duidelijk : de groepsdynamiek leidt ongetwijfeld nog naar mooie momenten. Barcelona is misschien wel het mooie eindpunt, maar voor mij persoonlijk en ik durf zeggen voor mijn werkgever de Onafhankelijke Ziekenfondsen verdient de aanpak van reuma extra en hernieuwde aandacht. En vooral : een structurele benadering onder de vorm van b.v. zorgtrajecten waarbij de verschillende aspecten van reuma en de multidisciplinaire aanpak hiervan centraal staan.
Benieuwd of hierover op het Eularcongres in Barcelona iets wordt verteld. We zullen zien. Met de reumaverenigingen en alle actoren gaan we graag het debat aan. Voilà.
Morgen trekken we de Spaanse grens over. Hasta!

12/06/2007

Hoewel deze afstand door geoefende ‘wielertoeristen’ tijdens de weekenddagen meermaals wordt verpulverd, was het voor dit peloton toch wel een unieke aangelegenheid om zijn kunnen te tonen en de grens van 100 km te verleggen. Ik maak van deze blog gebruik om de organisatoren alle lof toe te zwaaien : hotels, afspraken met plaatselijke reumaverenigingen, autoriteiten, het inschakelen van politie, de equipe van Geo-Assistance, onze vrijwilliger-motard (mét fluovestje ;-)),… het klopte allemaal en het sloot als een bus. Vanuit het Kyriadhotel in Perpignan ging het over Rosas tot Platja d' Aro. Wat daar tussen is gebeurt valt moeilijk te omschrijven.
En beste lezer : dit komt niet enkel door de bij mij vrijgekomen overdosis endorfines door ondermeer de slotklim en afdaling in de buurt van de eindbestemming. Alleen ‘Heaven’ sms’te ik naar mijn beste vriend Wim en hij antwoordde met een songflard van de Talking Heads (enfin denk ik)
Het landschap was adembenemend en de groep genoot met volle teugen. Spanje !! Stilte en concentratie afgewisseld door de lachsalvo’s van Luc en tegenaanvallen-grappen van de anderen. Werken voor het Sint-Augustinus Antwerpen moet pure fun zijn denk ik dan. Door de geregelde bevoorrading (water is hier puur goud) : geen problemen voor de groep.
Thuisblijvers : jullie kunnen gerust zijn : we staan aan de voet van Barcelona en niets of niemand kan ons hiervan nog tegenhouden. Nu snel een douche (het is 21u45), eten in het restaurant van het Columbushotel waar we verblijven en dan ja dan… morgen het absolute hoogtepunt én emo-moment: Barcelona!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Piet Van Eenooghe