De Blue Knights op Biking Brussel - Barcelona

Samen tegen reuma: 08-06-2007

Terwijl enkelen en zeker niet de minsten, zich koesteren onder de Italiaanse zon, worden de Blue Knights Belgium VIII gecontacteerd door de vereniging « Clair », vertegenwoordigd door de Dames Sylviane en Marie-Jo, ..., die gehoord hadden dat de Blue Knights een club van motorrijders was die steeds klaar staan om te helpen. De vereniging « Clair » heeft tot doel de medemens en de politieke wereld te sensibiliseren en te mobiliseren. De problemen en de pijn eigen aan inflammatoire reumatische aandoeningen zoals reumatoïde artritis, juveniele artritis en alle kwalen die vaak, ten onrechte, geassocieerd worden met de ouderdom. Deze aandoeningen treffen meer dan 3 miljoen mensen en een aanzienlijk aantal kinderen.
Deze vereniging heeft, samen met de hulp van artsen, reumatologen, kinesisten, ... een droom: de gekke onderneming om patiënten van Brussel naar Barcelona te brengen per fiets!

Het is zo dat we die vrijdagmiddag Sylviane, Marie-Jo, dokter Durez en al hun medewerkers treffen aan de Place du Luxembourg in Brussel, en dat met een massa (aangepaste) fietsen en driewielers. Een ganse kleine groep die er op rekent Mons te bereiken: de eerste tocht van dit evenement.

Ondanks een doorgedreven contact, de meetings, het werk, ... kunnen de Blue Knights Belgium VIII toch deelnemen aan dit evenement dank zij de tussenkomst van Duracel (Barbara), Alain & Raphaël en Gargui. En ja, alle vier gaan we deze bende jonge gedreven fietsers omsluiten en begeleiden.
Onze aankomst aan het vertrekpunt verrast de verantwoordelijken van dit evenement en blijkt hen gerust te stellen bij hun eerste lange tocht.

Op het ogenblik van de start zijn de pers en een aantal politieke kopstukken aanwezig om deze dappere « pédaleurs » een hart onder de riem te steken.
Voor de doortocht door Brussel wordt de weg voor ons vrijgemaakt door de gemotoriseerde politie waar we het geluk hebben om op geregelde tijdstippen het pad te kruisen van “Bolleke Stéphanie”. Deze doortocht door Brussel zorgt voor een monsterlijke opstopping, ontevreden chauffeurs, maar ook voor tonnen “hoera’s” voor zoveel dapperen, omdat er onder deze fietsers tal van personen zijn die zelf aan één van de aandoeningen leiden.

Eenmaal buiten Brussel gaat het gezelschap richting Halle. Eindelijk gaat onze eigen omsluiting beginnen. Tegen een snelheid van maximum 20 km/uur, de helmen wijd open, rijden wij de colonne vooraf en aan elk « kruispunt », zetten we onze « talenten » van Kapitein van de weg in de praktijk om.

Onderweg naar onze eerste halte in Halle (plaats waar de « bezembus » op ons wacht) is dat meteen de plaats waar iedereen zich opnieuw bevoorraadt, want de weg is nog erg lang.

Nog steeds het kanaal volgend komen we toe in Ronquières. Al naar gelang onze « doorgangstussenkomsten », (ja, want eigenaardig genoeg wordt dit jaagpad toch een aantal keer gekruist), kunnen we de zich steeds maar uitrekkende kolonne toch steeds weer achterhalen.
Telkens zeggen we een vriendelijk woordje, iets grappigs aan de traagsten, aan hen die reeds alleen fietsen. Het geeft ons het gevoel ze wat op te kikkeren als dat nodig is.

In Ronquières worden we gelukkig vervoegd door een wielertoeristenclub die ons zal vergezellen tot in Mons en dit over het minst moeilijke traject. Maar kijk, we moeten gebruik maken van de Autoweg, een weg met vele gevaren, zijn snelle wagens, ... Hier wordt onze tussenkomst pas echt zinvol en we passen ons dus aan. Oef, eindelijk komen we aan in de buurt van Mons waar de plaatselijke politie het weer van ons overneemt en de weg vrijmaakt.

Ah voila, de Grote Markt (la Grand Place) van Mons waar we door de « bezembus » worden vervoegd en door de bevoorrading.

Na een klein onderhoud vergezeld Mevrouw de Burgemeester en een Minister ons en heffen we een klein « vriendschapsglas ». Daarna stappen we in de bus en vertrekken naar ons hotel in Parijs.

Terwijl iedereen zich verzorgt en klaarmaakt, worden wij begroet en ontvangen we felicitaties van de « renners », er wordt naar ons gelachen en we worden bedankt alsof er nooit een einde aan zou komen.
De emoties van Mevrouw Marie-Jo treffen ons met volle kracht tot diep in onze kleine hartjes van « zware jongens ». Het is moeilijk om te weerstaan aan hun vraag om hen te begeleiden en te omringen tot in Lyon, Barcelona; maar het werk en de familiale verplichtingen laten het ons niet toe!

Al die gebaren en al die woorden tonen ons duidelijk hoe belangrijk we voor hen zijn geweest, hoe gerustgesteld ze waren en beschermd gedurende hun eerste ritten.

We hebben tenminste kunnen bewijzen dat de politie en de Blue Knights er ook zijn om anderen te helpen.

Tijdens die laatste momenten, waarop de wereld gek lijkt te worden, onverschillig, waarop solidariteit en hulp belangrijker blijken te zijn dan alleen maar woorden; wij hebben het gevoel van een magisch moment te beleven.

Ah ja, ik zou het nog vergeten: met het oog op onze « prestatie », rekenen de Mevrouwen Marie-Jo en Sylviane er reeds op dat de Blue Knights hen zullen begeleiden en escorteren tijdens hun volgende tocht die voor volgend jaar op de kalender staat. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, groetjes!

Wij wensen deze moedige fietseres veel moed en veel mooie ontmoetingen toe tijdens hun “gevaarlijke” reis naar Barcelona.

En wat mij betreft, ik hou er mij aan om Barbara, Alain en Raphaël nog duizend keer te bedanken, zij hebben mij begeleid en zij hebben het mogelijk gemaakt dit “gekke” project bij te staan. Maar zij hebben vooral getoond dat een aantal Blue Knights steeds aanwezig kunnen zijn.

Gargui